زندگی شیرین ما

سلام بابایی بالاخره اومدی و به زندگی ما امید تازه ای بخشیدی . احساس عجیبی دارم دیگه دلم نمیخواد برم  سر کار . الان میفهمم وقتی همکارام میگفتن کار اقماری سخته چه حسی داشتن . دلم میخواد خیلی زیاد واست بنویسم . نمیدونی مادرت چقدر درد کشید و بودن تو چقدر واسش ارزشمند بود که تمام این سختی و درد رو تحمل کرد هرچند میتونست درد نکشه ولی از همین اول میخواست هرچیزی که یک ذره به سلامتی تو کمک بکنه رو امتحان بکنه . امیدوارم بتونیم سه تایی کنار هم زندگی خوبی داشته باشیم . البته شایدم چهارتایی

آناهیتای ما روز سه شنبه 1393/6/4 ساعت 8 و ده دقیقه صبح در بیمارستان بهمن زمینی شد و زندگی ما رو طلایی کرد , قربونت برم مامان که اینقدر نازی , ازت ممنونم باعث شدی این لحظات ناب را تجربه کنم , افتخار می کنم مادر دختر نازی مثل شما هستم .     وای مامان نوزاد خوشگل به شما می گن اینجا فقط یکساعت از تولدت می گذره , قربون اون اخمت برم آناهیتا خانم در ساعت اولیه تولدش بغل بابا احسان , مامان بغل بابایی خوش می گذره این عکسم از اولین حضورت تو خونه خودمونه مامان که تو تخت و پارکت خوابیدی مثل فرشته ها ...